Monday, July 28, 2014

විදුදය කඳුරට මිතුරෝ ...4



අද මේ ලියන්න යන්නේ අපේ විදුදය කඳුරට  මිතුරෝ පසුගිය මාසයේදී සහභාගිවු, ගේය පදමාලා  (ගීත පද රචනය) ගැන ලියා ඇති  විචරාත්මක   පොතක් දොරට වැඩීමේ උත්සවක් ගැනයි. භික්ෂුන් වහන්සේ නමක් විසින් රචනා කල ගේය පදමාලා ගැන තමයි මේ පොත ලියල තියෙන්නෙ. මේ ගේය පද රචකයා වන්නේ පල්ලේගම හේමරතන නායක හාමුදුරුවන්ය.මේ උත්සවයේ තිබුණ තවත් විශේෂ අංගයක් උනේ පල්ලේගම හේමරතන නායක හාමුදුරුවන්ගේ පදමාලා ගැයූ ප්‍රවීන ගායක ගායිකාවන් රැසක්ම උත්සවයට එම ගීත ගැයීමයි . එබැවින් අපට ඔවුන් දැකබලා ගැනීමට මෙන්ම  එකී ගායනා සජිවව ඇසීමටද  භාග්‍ය උදා උනා. 

සාමාන්‍යයෙන් පොතක් දොරට වැඩීමේ උත්සවයක් තියෙන්නේ කොලඹ  උනත් මේ උත්සවය තිබුනේ අනුරාධපුරයේ වීම තරමක විශේෂයක්. මේ උත්සවයට සහභාගිවීම  අපිට කිහිප ආකාරයකින්  වැදගත් එකක් උනා . ප්‍රධාන කාරණය  උනේ මේ පොත ලිව්වේ අපේ විදුදය කඳුරට මිතුරන්ගේ සක්‍රිය සාමාජිකයෙක්වූ අනුරාධපුරය පුරා ප්‍රවීන නීතිඥ මහත්මයෙක් ලෙසට නමක් රන්දා ඇති ආර්.පි.බි.ඉලංගසිංහ මහතා වීමයි.(අපිට නම් ඉතින් ඉලන්ගෙ  තමයි) අනෙක් කාරණය නම් මේ  උත්සවයේ ආරාධිත දේශනය පැවැත්වීමට නම් කර තිබුනේ ජ්‍යෙෂ්ඨ   මහාචාර්ය    සුනිල් ආරියරත්න මහතාට වීමයි. අපි සුනිල් එක්ක 1968 වසරේදී විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේදී එකට සිප්සතර හැදෑරු නිසා මේ පැරණි සගයාගේ දේශනයක් ඇසීම මෙන්ම ඔහු සමග එදා අපි ගත  කල සරසවි දිවියේ මට්ටමෙන් කථා බස් කිරීමට අපි මහත් කැමැත්තක් දැක්වුවා. එබැවින් අපි කට්ටිය නුවර ඉඳන් අනුරාධපුරයට ගියා. මේ ගමන යන්න තීරණය  කල තවත්  හේතුවක්  උනේ එකල අප සමග සිටි එහෙත් මෙතක් කලක් මුණ නොගැසුණු පැරණි සරසවි සගයන් කිහිප දෙනෙක් හෝ නැවත මුණගැසීමට තිබුන ආශාවයි. ඒ ගමනේ විස්තර පහත දැක්වෙන චායාරුප ඇසුරින් ලියනවා.


ඉස්සරවෙලාම තියෙන්නේ පොතේ නම " ගි කොඳ වන පුබුදු කළ යතිවර සඳ "








අපි අනුරාධපුරයට යන ගමන් දිවා ආහාරය ගැනීමට හෝටලයකට යන්න නියමිතව තිබුනත් ඒක හදිසියේම වෙනස් කරලා අපේ සරසවි සගයෙකුවු ප්‍රේමරත්නගේ ගෙදරට  ගියා. සරසවියේදී බටහිර ඉතිහාසය ගැන විශේෂ උපාධියක් හැදෑරු ප්‍රේමරත්න මට නම් මුණ ගැසුනේ වසර 42කට පසුවයි. හැඩරුව එතරම් වෙනස් වෙලා තිබුනෙ නැහැ. හැබැයි හිතවත්කම එදා සරසවියේදී සිටියා වාගේම තමයි.  පරිපාලන සේවයේ ඉඳලා තමයි ප්‍රේමරත්න විශ්‍රාම ගෙන ඇත්තේ.  

මේ ප්‍රේමරත්තගේ ගෙදර විවේක සුවයෙන් ඉන්නා අපි කට්ටියෙන් කොටසක් 











මේ පහල  පින්තුරයේ ඉන්නෙ මැද කොලපාට කමිසයකින් සැරසිලා ඉන්නේ ප්‍රේමරත්න තමයි. එයාගේ වම් පැත්තේ ඉන්නේ නෝනා මහත්තයාඑයාට  ද කුණුණෙන්  ඉන්නේ දුව. වම් පැත්තේ ඉන්නේ ප්‍රේමරත්නගේ ගෙදරට යන පාර කියා දුන් දිසාපති වරයෙකු ලෙස විශ්‍රාම ගත් උඩගේ. දකුනේ කෙරවලින්ම   ඉන්නේ නීතිඥයෙකු ලෙස තවමත් කටයුතු කරන චන්දරේ.


















මේ ඉන්නේ ඉලන්ගෙට අදාළ පොත ලියන්නට මුලිකවූ ගේය පද රචක පල්ලේගම හේමරතන නායක හාමුදුරුවොයි. ගි පද රචනයට තමන් වහන්සේ යොමුවූ ආකාරය සහ මෙතෙක් කල් ගීත රචනයට අදාලව ආගමන්  මග, වාගේම ඒ ගමනේදී  ඇතිවූ බාධක මෙන්ම ලැබුණු උපකාර  ගැනද  උන්වහන්සේ පැහැදිලි කළා.







මේ ෆොටෝ එකේ මැද ඉන්නෙ පොතේ රචකයා වන  ඉලන්ගෙ. උඩුරැව්ලයි කොන්ඩෙයි දෙකම සුදුයි.ඉලන්ගේ විශ්ව විද්‍යාලයේදී හැදෑරුවේ භූගෝල විද්‍යාව. ඒ උනත් ඉලන්ගේ  ඒ විෂය තුලින් තම ඉදිරි ජිවන මග සකස් නොකර  ඉදිරියට ගියේ  නීතිඥ වෘතියෙන්ය.  ඉලන්ගේ එකල  පැපිලියාන සුන්ත්‍රා දේවි පිරිවෙනේ භූගෝල විද්‍යාව උගන්නපු කාලේ  මට හොඳින් මතකයි. එකල මමත් ඒකෙ රුපියල් 120 පඩියට වාණිජ විද්‍යාව ඉගැන්වුවා. හැබැයි ඒ කාලේ ඉලන්ගේ කොන්ඩේ පැත්තට පිරපු හැන්ඩියෙක් .මුල් කාලයේ පටන්ම ඉල්න්ගෙගේ ඇඟේ සංගීතය තිබුන බව මතක් වන්නේ ලැබුණු කෙටි විරාමයකදී පවා ගුරු විවේකාගාරයේදී ඉලන්ගේ මහත් සතුටින්  එකල මනමේ රඟ දැක්වූ අයුරු   සිහි කිරීමෙන්ය.  දකුණු පැත්තේ ඉන්නෙ භාණ්ඩාගාරික සුනිල්.  සුනිලුත් එකල සුභද්‍රාරාමයේ  ඉගැන්වුවා. වම් පැත්තේ ඉන්නෙ අපේ සංගමයේ සභාපති සූරී.





පහල ෆොටෝ එකේ ඉන්නෙ ආරාධිත දේශනය පැවැත්වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න මහතා. ගීත සාහිත්‍ය ගැන සම්පුර්ණ පැයක කාලයක් පුරා හරබර දේශනයක් ඇසිමේ භාග්‍යය අපිට ලැබුනා. එපමණක් නොව ඊට පසු සුනිල් සමග සුහද පිළිසඳරක යෙදෙන්නත් ඉඩ ලැබුනා.









මෙතන ඉන්නේ උතුරු මැද පළාතේ ආණ්ඩුකාර  කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ මහතා. එතුමා සිය කතාවට අමතරව පල්ලේගම හේමරතන හාමුදුරුවන්ගේ රචනයක්වූ අතීතය සිහිනයක් පමණයි යන ගීතය ගායනය කළා.  අත්තෙන්ම එය සොඳුරු අවස්තාවක්. 








මේ පල්ලේගම හාමුදුරුවන්ගේ තවත් ගීතයක් ගයන අමරසිරි පිරිස් මහතා  







නන්දා මාලනී ගීත කෝකිලාවිය මේ උත්සවයේදී හේමරතන  නායක හිමියන්ගේ තවත් ගීතයක් ගායනා කලා. 












උත්සව ශාලාව පිරෙන්නම රසිකයෝ සිටි අතර ලඟින්ම පෙනෙන්නේ උකුවෙල සහ මල්ලිකා යුවල සහ විරේ සහ එයාගේ නෝනා.






මෙතන ඉන්නෙ උඩුවාවෙල , සුනිල් සහ ජයේ  






මේ ජාතියේ මහා ගන්ධර්ව අමරදේව ශුරින් සිය ලයාන්විත හේමරතන හිමියන්ගේ පද මාලාවක් ගැයූ අයුරු   











පහල ෆොටෝ එකේ වම් කෙරවලේ ඉන්නා විපුලසේන රාජපක්ෂ අපිට මුණ ගැහුනේ අවුරුදු 42කට පසුවයි. අද  වනවිට විදුහල්පති වරයෙක් ලෙස විශ්‍රාම ගෙන  ඉන්නා  ඔහුගේ හමුවීම විශේෂ එකක් උනේ අපි සියලු දෙනාම පාහේ  හිතා  සිටියේ  71 jvp අරගලයේදී එකල සටනේදී මියගිය සරසවි සගයන් අතරේ ඔහුත්  සිටි බවයි .එකල අප විවිධ දේශපාලන මත  නිසා සහ හැදෑරු විවිධ පාඨමාලා නිසා විවිධව සිටියත් අප අතරේ තිබු මිතු දහමේ එකමුතුවට ඒ විවිධ දේශපාලන මතිමතාන්තර හෝ විවිධ පාඨමාලා හරස් වුයේ නැහැ.   අද දින වන විට සරසවි තුල  දේශපාලන මතිමතාන්තර වෙනස් කම නිසා සිසු කොටස්   අතර  තිබෙන ලේ හැලෙන අරගල එකල අප අතරේ තිබුනේ නැහැ.          









උත්සවයෙන් පස්සේ රැස්වූ දහස් සංඛ්‍යාත ජනකාය අතුරින් විදුදය මිතුරන්ට  රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක් ඉලන්ගේ විසින් පැවැත්වූයේ උතුරු මැද පළාතේ මහා ඇමති තුමාගේ නිල නිවසේදීයි. පහල පින්තුර ගත්තේ එම නිලනිවස තුළදීයි . 








වීපුලේ නැවත දැකීමෙන් පසු අපි ආයෙත් ටික වෙලාවක්  71 j.v.p. අරගල යුගය ගැන සිහි කිරීම නොවැලක්විය හැකි  කරුණක් උනා.  එම මතවාදය වැරදි උනත් එය  සත්‍ය එකක්  යයි තම සිතට එකගව පිළිගෙන ඒ වෙනුවෙන්ම සටන් කර තම ජීවිතය පුජා  කල අපේ සමහර මිතුරු මිතුරියන්ගේ  නම් අපිට මතක් උනා. අපේ වැඩි  දෙනාගේ මතකයට  ආ එවැනි එක් නමක් නම් ඇග්නස්. සමහර දෙනෙක් නැවතුනේ සිර කඳවුරු තුල. අපේ විශ්ව විද්‍යාලයත් එකල සිරකඳවුරක් කර තිබුනා.  විපුලේගේ සහ සුනිල්ගේ පින්තුරයක් පහලින් තියනවා.













































මාතෘකාවට අදාල නැතත් මේ ෆොටෝ එක දිහා බලන්න නම් වටිනවා . මේ මුල්ගම්පොළ සුනිල්ගේ ගෙදර ඉඳලා පෙනෙන මහනුවර කොන්ක්‍රිට්  වනාන්තරය. 






















මේ එම කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරට උදසන හිරු පායන  අන්දම   

Sunday, July 13, 2014

නොදනිමි කාගේ දොසා ............ 2 කොටස

වසර 47 කට පෙර මා සමාජ විද්‍යාව සහ මනෝ විද්‍යාව යන විෂයයන්ගේ මුලික කොටස් ඉගෙන ගත් අවධියේදී (එකල  මා හැදෑරු මුලික උපාධි පාඨමාලාවේ විශය මාලාවේ elements of sociology & psychology නමින් විෂයයක් විය.)මිනිසා සමාජ සත්වයෙකු බවට ඉගෙන ගත්තා මතකය. 
මිනිසා සමාජ සත්වයෙකු නම් ඔහු අයත් සමාජය ගැන හරියටම  තේරුම් නොගෙන ළමා, ගැටවර, තරුණ, වැඩිහිටි සහ මහළු ආදී වශයෙන් පමණක් ඔහු බෙදා ඔහුගේ හැසිරීම් සහ වටිනාකම් තේරුම් ගැනීමට යත්න දැරීම වැරදි යයි මම සිතමි. එසේ වැරදියට තේරුම් ගත් පුද්ගලයන්  සමග වැරදියට සම්බන්දතා පවත්වා එහිඅනිවාර්ය  ප්‍රතිඵලය වන්නේ  වැරදි උත්තර ලැබීමය. එවිට අදාල අය සමග හරියට කටයුතු කරන්න බැරි  යයි ඔවුන්ටම දොස් පැවරීම වෙනුවට  කල යුත්තේ අදාළ කණ්ඩායම හරියට හඳුනා ඒ අනුව අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵලය ලැබීම මුලික  කර ගත්  සම්බන්දතා පැවැත්වීමය. එවිට අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ලැබේ යයි 50% වැඩි විශ්වාසයකින් සිතිය හැක.  එබැවින් මා දැන් සමාජය බෙදන්නේ මෙසේය.

1. 20 වන සියවසේ මුල් ජනයා එනම් බැලු බැල්මට වයස අවුරුදු 70ට වැඩි අය 
 බොහෝ දෙනා ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් මාධ්‍ය මහා විද්‍යාල වල  උගත්තෝ වුහ.  සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි මැනවින් දනිති. භාවිතා කරති. ඉතිහාසය දනිති. සමහර දෙනාට පාලිද පුළුවන.ආචාරශීලීත්වය හඳුනනි. මත්වතුර භාවිතා කරන්නේ සාමාන්‍ය බටහිරයන් මෙන් සමාජයට එකතුවීමට පමණි.  පරිගණක ගැන උනන්දුව අඩුය. ජංගම දුරකථනය තිබෙන්නේ ඇමතුම් ගැනීමට සහ ඇමතුම් දීමට පමණක් යයි සිතති. තම අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමට හෝ ඇසීමට තැනක් හෝ ඉඩක් නැති ඔවුන් ඉඩක් ලද විට අන් අයට එපා වන තරමටම කථා කරති. 

2. 20 වන සියවසේ මැද  ජනයා එනම් බැලු බැල්මට වයස අවුරුදු 60ට වැඩි මාද ඇතුලත් අය. 
මේ අයගෙන්  වැඩි දෙනා මහා විද්‍යාල වලින් සින්හල මාධ්‍යයෙන් මහා විද්‍යාල වල උගත්තෝ වුහ.මහා විද්‍යාල  තැනුවේ 56 බණ්ඩාරනායක රජයේ අධ්‍යාපන ඇමතිවු කලුගල්ල  මැති තුමාය. ඒවායේ තිබුනේ මුලික පහසුකම් පමණි. අඩු පහසුකම් නිසා ලමා කල විඳි දුෂ්කරතා වලට ඔවුන් උත්තර දුන්නේ මධ්‍ය මහා විද්‍යාල උගතුන්ට වඩා හොඳින් ඉගෙන ගැනීමෙන් නොව, අඩු අධ්‍යාපනය නිසා ලද අඩුපාඩුව මැකීමට  පවතින ක්‍රමයට පිටින් යාම ආරම්භ කිරීමෙනි. මේ නිසා රටේ හර පද්ධතිය විනාශවීම ඇරඹින.  56 දරුවෝ ඔවුන්ය. ඉංග්‍රීසි දන්නේ නැත. යමෙකු පසුව හෝ උත්සාහයෙන් ඉංග්‍රීසි  ඉගෙන ගත්තේ නම් එයද කලේ එය නැති බැරි බව තේරුම් ගත් විට පමණි. ඔවුන් සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වීමේදී කතාව මුලදී ඉංග්‍රීසියෙන් අරඹා පසුව සිංහලට මාරු විය යුතුය. පාලි දන්නේම නැත. පරිගණක ගැන උනන්දුවක් පෙන්නුවද ඒ  ගැන ඇති දැනීම සහ භාවිතය අඩුය. ජංගම දුරකථනය පාවිච්චි කරන්නේ ඇමතුම් සඳහා මෙන්ම පණිවිඩ යැවීමට පමණි. මත් වතුර පාවිච්චි කරන්නේ බේබද්දන් මෙනි.  ගහ මුල වාඩිවී එක හුස්මට රා කට්ට බීපු අන්දමටම අරක්කු වීදුරුව හිස්කර දමන නිසා මත් වතුර බිඳකින් පළමුව තොලට,දෙවනුව දිවට, තෙවනුව උගුරට ,සිව්වැනුව ආමාශයට, අවසානයදී සිතට දැනෙන රසය නොහඳුනති. අන් අයගෙන්  තම පංගුව බේරා ගනිමට මෙන්ම පුළුවන් නම් අන් අයගේ පන්ගුවද ඞැහැ  ගැනීමට සිතා  මත් වතුර කටේ දිවේ නොගෑවීම කෙලින්ම උගුරට හලා ගනිති. අවසාන ප්‍රතිඵලය වන්නේ සොඳුරු මිනිසෙකු වෙනුවට පිස්සෙකු නිර්මාණය වීමය. 

  මේ අයගෙන් වැඩි දෙනා උසස් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ එකල අඩුපහසුකම් තිබු කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය,විද්‍යාලංකාර විශ්ව විද්‍යාලය, විද්‍යොදය විශ්ව විද්‍යාලය ආදියේදීය. බාහිර උපාධි ධරයෝ මීටත් වඩා අඩු පහසුකම් මැද විෂය ගැන නොව ලැබෙන ප්‍රශ්න පත්‍රයට පිළිතුරු දීමට පමණක් උගත්තෝ වුහ. මේ හානිය වඩාත් තීව්‍ර වන්නේ 1971 j.v.p. අරගලය සාර්ථක කරගැනීමට  මේ මද දනුම නිසා ලද පිඩාවෙන් පෙළුණු  ශිෂ්‍ය ප්‍රජාව උපකරණයක් ලෙස භාවිතා කල නිසාය. ඔවුන් ලද මද දැනුම ගැන නොසලකා, ලද සහතිකය මත පදනම්ව රජයේ රැකියා දීම නිසා ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන තලයට පිවිසි මේ අයගෙන් අද රටට ප්‍රායෝගික වශයෙන් සිදුවී ඇත්තේ හානියකි.